diary

((ตอบแทน วันวานสีเทา))

 

เวลาที่เรามีปัญหา...มักจะรู้สึกว่าตัวเราหดเล็กลงมาก
เมื่อแหงนมองดูผู้คน พวกเขายิ้ม พวกเขาหัวเราะ หรือแม้แต่นิ่งงัน ฉันก็ยังนึกอิจฉา
ทำไมนะ...พวกเขาจึงสามารถแสดงอารมณ์ออกมาได้อย่างใจ

 

ฉันอาจจะจมจ่อมกับความคิดฟุ้งซ่านมากไป
การได้ใช้เวลาส่วนมากอยู่กับตัวเอง ทบทวน และสร้างเรื่องราวอย่างที่ต้องการนั้น
กลับยิ่งทำให้ฉันดิ่งลึกลงไปสู่ห้วงเหวของความรู้สึก
ฉันคิดมาก ฉันวิตกกังวล และลังเลใจ
และแม้ได้ใคร่ครวญสักเท่าไร ฉันก็ยังไม่มีทางออก

 

ไม่มีทาง ที่ใครจะสร้างความสับสนมหาศาลให้ฉันได้เลย
หากว่าฉันไม่ได้ค้นพบความจริงบางอย่าง
โลกใบนี้ ยังมีคนที่คู่ควรกับเราอีกมากมาย ขอเพียงแค่เปิดใจยอมรับ

 

คนบางคน สามารถปลุกความดำมืดในจิตใจของฉันออกมาได้ และเขาก็หยาบหยามมัน
ขณะที่ใครบางคน กลับเลือกที่จะมองเห็นแต่สีขาวสว่างใส ซึ่งเขาชื่นชมมัน
แม้แต่ฉันเอง ก็ยังไม่รู้เลยว่า อย่างไหนคือตัวตนที่แท้จริง
ฉันเป็นสีดำ เป็นสีขาว หรือเป็นแค่สีเทาหม่นมัว

 

ฉันปล่อยความรู้สึกเลื่อนไหลไปกับคลื่นความคิด ควบคู่ไปกับใครคนนั้นที่บังเอิญได้เจอกัน
ในเส้นทางนั้น เราเดินสวนกัน เดินผ่านกัน สุดท้าย...เราก็จับจูงมือเดินไปด้วยกัน
ฉันพึงพอใจ ฉันใฝ่ฝัน และฉันรอคอย
สุดท้าย ฉันก็มีเรี่ยวแรงพอที่จะคว้าสิ่งที่ต้องการไว้ได้
แต่ฉันกลับชั่งใจเพียงส่งสัมผัสเบาบางผ่านไปเท่านั้น และทบทวนอีกครั้งว่าถูกหรือไม่
แม้เพียงมีมืออีกข้างยื่นกลับมา ฉันก็ไม่ลังเลใจที่จะเกาะกุมไว้
และกระชับความสัมพันธ์นั้นให้แนบแน่นยิ่งขึ้น

 

ฉันควรจะทำอย่างไร ฉันควรจะเลือก หรือมีใครบางคนได้เลือกทางเดินไว้แล้ว
เขาคงมองเห็นความยุ่งยากใจ และเลือกที่จะเดินหนีไป หรือร้ายที่สุด...เขาคิดมาตั้งแต่ต้น
เพียงปล่อยปัญหาให้ตกอยู่ในความเงียบ และค่อยๆ เลือนหายไปกับกาลเวลา
เขารู้ว่ามันยาก แต่เขาก็มองว่ามันเป็นเรื่องท้าทายที่อยากจะทำ
อย่างนั้นหรือ...?

 

ความรู้สึก...แม้เพียงชั่วครู่ชั่วยาม แต่นั่นก็ทำให้เรา “รู้สึก”
ฉันคิดว่า “เวลา” ที่ทำให้เกิดเรื่องราวขึ้น ไม่สำคัญเท่า “ความยาวนาน” ที่เรื่องเหล่านั้นจะอยู่ในความทรงจำ
ความรู้สึกดีดี แม้เพียงเสี้ยววินาที ก็ยังคงเป็นเรื่องที่ดีอยู่อย่างนั้น
หากแต่รอยร้าวเพียงเล็กน้อย แม้ต้องอาศัยระยะเวลายาวนานกัดกร่อน แต่นั่นก็แปลว่ามันกำลังจะแตกสลาย

 

สิ่งที่เขาบอก เหตุผลของเขา ไม่อาจคิดเป็นอื่นได้ นอกจาก “การพยายามตัดใจ”
จริงสินะ “ความรักไม่ต้องใช้ความพยายาม การตัดใจต่างหาก...ที่ต้องใช้”
สุดท้าย ในเมื่อบอกว่าฝันยังอีกไกล แล้วทำไมปล่อยให้มันตกอยู่ในเงื่อนไขของเวลา

 

นาทีนี้...แม้แต่เธอยังหมดหวัง แล้วจะให้ฉันหวังอะไรต่อไปได้
ฉันรักและยอมแพ้ ฉันจะรอให้ใครๆ ค้นหาทางออกโดยไม่คาดหวังอะไรอีกแล้ว
ฉันรู้ว่าฝันยังอีกไกล แต่ฉันคงหมดแรงตามไป หากต้องเดินลำพัง
ฉันจะกักขังตัวเองไว้ และใช้เรี่ยวแรงสุดท้าย ส่งให้เธอไปถึงฝัน...ที่เธอต้องการ

 

ขอบคุณที่รักกัน
ช่วยตัดสินใจสักที

 

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

 

TT^TT
พี่...ถ้าเลือกได้ หนูไม่อยากเป็นคนที่มีชีวิตอยู่ในวันนี้เลย
ทำไมเราไม่แลกกันนะ เหนื่อยจัง